ჩემ გარშემო ისე კვდებიან ადამიანები, ვითომ არაფერი. ვითომ არაფერში იმას ვგულისხმობ, რომ ეს ძალიან მოულოდნელად ხდება, გეგონება ძალიან ადვილია და ბუნებრივია, რომ ეს ყველაფერი ზუსტად ასე მოხდეს. გეგონება გასაჩივრებას არ ექვემდებარება. გეგონება კიარა ასეა.
მთელი ცხოვრება, მთელი კაცობრიობა (აზრზემოსული კაცობრიობა) იმისთვის იბრძვის, რომ მეტი იცოდეს, მეტი შეეძლოს და თავიდან აიცილოს ის უმწეობა, რაც ადამიანის სიკვდილს მოაქვს. მთელი ცხოვრება, ბლინ, მთელი ცხოვრება, იღწვი იმისთვის, რომ რაღაცას მიაღწიო, შენთვის თუ სხვებისთვის და როცა ეს მართლაც გამოგდის, ან უბრალოდ ჯერ კიდევ პროცესში ხარ… უცებ რაღაცა მეტეორიტივით გეჯახება და აღარ ხარ. და უცებ, როცა შენ აღარ ხარ, ირგვლივ ყველა პატარა ბავშვივით უმწეო ხდება.
და ამ უმწეო ბავშვების ირგვლივ სხვებიც, ვისაც მეტეორიტი მთლად თავში არ დასცემია, უმწეოები ხდებიან, იმიტო რო მათ არ შეუძლიათ აარიდონ ბავშვებს ეს უბედურება და საერთოდ აღარაფერი აღარ შეუძლიათ.
მახსოვს, როცა ჯერ კიდევ არავინ დამეკარგა ახლობელი ადამიანებიდან, ვიფიქრე, რომ ვიდრე ეს მოხდებოდა, ჯობდა მე მოვმკვდარიყავი. მაშინ ჯერ კიდევ აუტანლად სენტიმენტალურ დღიურს ვწერდი და დიდხანს გამეწელა ეს თემა დღიურშიც… და ბოლოს, მახსოვს, დავასკვენი, რომ გაცილებით უფრო დიდი ეგოიზმი იყო ის, რაც მე ვიფიქრე.
ახლა? ახლა არ ვიცი რა ხდება ჩემს თავს. როგორც ჩანს, სხვადასხვანაირი ადამიანების დაკარგვა უნდა გადაიტანო, რომ გაიცნო საკუთარი თავი, თუ როგორი ხარ, როცა ვიღაცას კარგავ. მერე კიდე, გაიცნო სხვები როგორები არიან, როცა კიარ კარგავენ, უხდებათ ითამაშონ, რო დაკარგეს… და მერე კიდე, გაიცნო საკუთარი თავი, როცა უყურებ ამ სხვებს, მათ ხელოვნურ არაადეკვატურობას, ფსევდო-ბულემიას და, მიხვდე, რომ ამ ყველაფერზე გული გერევა. და ხვდები, რომ ეს ის ჯგუფია, რომელშიც არასოდეს გამოხატავ შენს დანაკარგს. იმიტომ რო და ხრენ სნიმი!
მერე? რა ხდება მერე. მერეს ყველაზე დიდი მახასიათებელი, ისევე, როგორც დროის, არის ინერცია, დრო არასდროს დგას, ის მიდის და მიგათრევს შენ, თუნდაც შენი მოძრაობის სიჩქარე იყოს 0 კმ/სთ. ასევე მერეში არის შენი მეხსერებაც, რომელიც გინახავს კარგს, და გახსენებს, გაცინებს და გამშვიდებს. მაგრამ ამავე დროს არ გაცლის არ გახსოვდეს შენი უზარმაზარი დანაკარგი და შენ ზიხარ და ოცნებობ, რომ, ჯანდაბა! რა ეგოისტურია შენი ოცნება! შენ ზიხარ და ოცნებობ, რომ იმ პოზიტიურმა ენერგიამ, რომელიც სამყაროს მართავს, მოგცეს მასთან გასატარებელი ერთი დღე (და აქ ყველაზე ეგოისტურია შემდეგი), რომ ის ადგეს და აგიხსნას, როგორ მოიქცე, როგორ გადაიტანო მისი სიკვდილი.
ამიტომაც ვფიქრობ, რომ უნდა დავწერო, დავწერო და მოგიყვეთ, როგორ გადაიტანოთ უჩემობა. პირველ რიგში, მეც მიყვარხართ და არ არი აუცილებელი, რომ ყველას ეს სიტყვიერად გეთქვათ. ისედაც ვიცი, ვიზეც არ ვიცი, ე.ი. რო მოვკვდი მერე შეგიყვარდით და ე.ი. არც უნდა მცოდნოდა. მეორე, და მთავარი ის არი, რომ ნებისმიერი, მართლა ნებისმიერი ადამიანის სიკვდილს ვეჩვევით. ან უბრალოდ არ გვჯერა და ეგაა. მხოლოდ მაშინ გვტკივა, როცა გვახსენდება, რომ რაც არ უნდა გავგიჟდეთ, მაინც ვერ ვნახავთ. ასე რომ, ნურავინ გაგიჟდებით, გადაირევით და მიხედეთ თქვენს ბავშვებს, საქმეს ამით მაინც არაფერი არ ეშველება. ჰმ, მესამე, რა არის მესამე? ხო, მესამე იმ ხალხისთვის, ვისაც სინდისი ქენჯნის ჩემთან მიმართებაში. მომხედეთ აქეთ, ყველაზე მეტი ცხოვრებაში იმ ადამიანებისგან ვისწავლე, ვინც ყველაზე მეტად მატკინა გული, ტაკ შტო, დიდი მადლობა საინტერესო გაკვეთილისთვის თუ ლექციისთვის. მეოთხე, მეოთხე ყველაზე კარგი პუნქტია – მადლობა თითოეულს ერთი უმაგრესი წუთისთვისაც კი ჩემს ცხოვრებაში. და მეხუთე. ჰო, გიჟი ვარ ამას რო წინასწარ ვწერ, მარა მოვა დრო და გადაიკითხავთ ამ ყველაფერს და მოგეშვებათ. გენაცვალეთ მე თქვენ.
ზეგ გიოს ორმოცია და დარდი ცოტა გარეთ როარ გამომეტანა არ შემეძლო.
“და შენ გარბოდი,
გზას მიიკვლევდი მკვდრებში,
თავზე გენგრეოდა სამყარო,
მე კი გაგაღვიძე.”
(c) ზვიად რატიანი
