(ლიტ.კონკურსის “შემოდგომის ლეგენდა” მეორე ტურში დაწერილი მმმ.. მოთხრობა არა და, უფრო ჩანახატი. თემა გახლდათ პაემანი. რაც არის, ეს არის 
გთხოვთ, დატოვოთ კომენტარები. მეორე ტურის შედეგები იქნება დაახლოებით 10 დღეში)
რადიო: ,,…ახლა კი მოუსმინეტ ნაწყვეტს რადიო სპექტაკლიდან ,,პაემანი ვერაზე”. (ისმის ხმა, რომელსაც ახლავს სომხური აქცენტი) ,,აბა ბიჩებმა დაუკარით ერთსულოვანი ტაშიი, გოგონებმა ორსულოვანი ტაშიი…”
რადიოს ვრთავ. კვირა. პირველის ოცი წუთი. ვიცმევ ჩვეულებრივ, ,,აჯაჯულად”, როგორც დედაჩემი ამბობს და აბაზანაში შევდივარ. სარკე დაორთქლილია, ვრთავ ,,სავენტილაციო საბერველას” (ასე შევარქვი, უკეთესი ვერ მოვიფიქრე) და პირსახოცით ვწმენდ სარკეს. ჩვეულებრივზე უკეთესად მაქვს თმა, ასე რომ, მომენტალურად კარგ ხასიათზე ვდგები და კბილის ჯაგრისს ვიღებ. ჯაგრისი საკუთარ თავს არ ჰგავს. მე ღრძილებს ვიტყავებ და ვიღრიჭები – უკეთესადაც შეიძლებოდა, მაგრამ მგონი არაუშავს.
ჩაიდანს ვდგამ და კომპიუტერს ვრთავ. იაჰუ. ნახევარი offline message-ც არ მხვდება. ვრთავ. ფორუმი. ორი PM. ორივე მსგავსი შინაარსის – ,,შეტყობინება გამოგეგზავნათ მომხმარებლისგან ჭღრ…” და შემდგომ, ,,ოე, მოდერ, მიხედე ამათ”; ,,დაბან ამათ თუ გავიდე ფორუმის კედლებზე?” მივყვები ბმულს – ,,მოხდა შეცდომა, ბმული მკვდარია ან…” და ა.შ. ხსოვნა იყოს, ვფიქრობ და სამზარეულოში გავდივარ. ნახევარი დამშრალა. ამდენ ხანს უსტვენდა? მიკვირს და ყავას ვიკეთებ. ორი კოვზი შაქარი, ერთი – ყავა. ვაღებ მაცივარს. რაღაცები არის, მაგრამ სულ ერთმანეთზე დასაწყობი ან წასასმელი, ან მოსახარში და შესაწვავი. ვხურავ. რამდენი მოძრაობაა საჭირო იმისთვის, რომ დათვი მაცივარში შესვა? ვუყურებ მაცივარს. минск – აწერია. ოთხი: წახვიდე დიდმაცივრიან მეგობართან (1); გამოაღო მაცივარი (2); შესვა დათვი (3) და დახურო მაცივარი.
ვბრუნდები კომპიუტერთან. ასეთი გამობენტერებული კარგა ხანია არ ვყოფილვარ. message. ,,ელე, სად ხარ?” სად ვარ. “კომპიუტერთან”. ცოტა ხნის მერე. ,,სახლში?” ,,ჰო, ახლა გამეღვიძა”. უცებ ვხვდები, რომ ანდროა და არა სანდრო, ჩემი ძმა, და ვფხიზლდები. ,,გამოხვალ? სამონტაჟოში ვარ”. არ მეხამუშება, მიუხედავად იმისა, რომ სულ ოთხჯერ მყავს ნანახი და კიდევ, თუ ამას რამე მნიშვნელობა აქვს, ზაფხულში, აგვისტოში აქტიური მიმოწერა გვქონდა. ,,ალბათ,”_ მივწერე იმიტომ, რომ არ ვიცოდი რამდენად მოახერხებდა ჩემნაირი ბოთე ერთ ან ნახევარ საათში ისე გამოწყობას, რომ მერე, მე, გარეგნობასთან შედარებით ზომაზე მეტად კომპლექსიანი, დავმგვანებოდი გოგოს, რომელსაც ქუჩაში თვალს გააყოლებდნენ.
თმა თანაბრად გავისწორე. ფეხები გავიპარსე. კბილები მეორედ გამოვიხეხე. ჩავიცვი მწვანე ,,შოტლანკა”, შავი მაისური, პიჯაკი და მომწვანო ,,ბალეტკები”. სახეზე ოდნავ ტონალური გადავისვი, ჩანთაში გასაღები და სათვალის ჩასადები ჩავაგდე და სარკესთან გავჩერდი. რამდენიმე მიმიკა მოვსინჯე და კმაყოფილმა სადარბაზოში გასასვლელი კარი გავიხურე.
სტუდიას ძლივს მივაგენი და კარებთან ანდროს დავურეკე. ,,ახლავე გამოვალ”. გამოვიდა. მათვალიერებს. ოდნავ ელამია, ჩემი სიმაღლის. ყურადღებიანია, ამით მომხიბლა. ,,ლამაზი ხარ”, – მეუბნება და სტუდიაში მპატიჟებს. ,,ვინ ხართ?” ,,ბევრი არავინ,” – მპასუხობს. შევდივართ. მისაღებში ერთი ბიჭი ზის და უნარების ტესტს ,,აკეთებს”. ანდრო მაცნობს. ,,გიგა, ელენე”. ,,სასიამოვნოა,” – ვტყუი. ,,ჩემთვისაც,” – მინდა არ ტყუოდეს. ანდრო მტოვებს და ახლავე მოვალო, მეუბნება. ვზივარ გიგას გვერდით და სისულელებს ვისმენ. ,,რამდენი აიღე”. მეკითხება. ,,88”. ჩუმდება. არ ვეკითხები. ,,აი, აქ რატოა სწორი ა და არა გ?” ვუყურებ. ვცდილობ გამოვიცნო, მართლა აინტერესებს, თუ იმდენად უჭირს, რომ სხვა თემის შერჩევა არ შეუძლია. უფრო მეორე. სხვა გზა არ მაქვს. ვუხსნი. ვერ იგებს. ორივე მოუთმენლად ველოდებით ანდროს. მოვიდა. ,,ხო მაგარი ვინმეა?” ,,არა,” – ვპასუხობ. ,,რატო?” – მეკითხება იმდენად გაკვირვებული, რომ მისი გაკვირვების ინტენსივობა მიკვირს. ,,ვიხუმრე,” – ვტყუი და ვიღიმები უსინდისოდ. ,,წამო სამონტაჟოში”. შევყავარ და მაშინვე იცვლება. დაჟინებული მზერა მაღიზიანებს. თან უფრო ელამდება. ძალდაუტანებლად ვსაუბრობთ, უცებ მონიტორზე ანიმაციურ ზღარბს ვამჩნევ და ,,თქვენი სტუდიის ნამუშევარია?” – ვეკითხები და თვალებს ვჭუტავ. შორს ვზივარ. ,,ხო, აი, ნახე,” – მეუბნება და კიდევ სხვა ნახატებს მაჩვენებს. ვერ ვხედავ და ახლოს მივდივარ. ჩემი ერთი ფეხი მის მუხლებს შუა ხვდება. ის კომპიუტერში სურათს სურათზე მათვალიერებინებს. ცოტა უხერხულად ვარ დახრილი. ,,დაჯექი,” – მეუბნება და კალთაზე მითითებს. თავს ძალას ვატან და არ მიკვირს. ,,დავჯდები,” – ვეუბნები ისე, რომ იხტიბარს არ ვიტეხ და ვჯდები. სურათები მთავრდება და ზუსტად ერთ წუთში ჩემს ადგილს ვუბრუნდები.
ანდრო ახლოს მოდის და თვალებში მიყურებს. ,,ლამაზი თვალები გაქვს,” – მეუბნება. უარესს ვერაფერს იტყოდა. ვფიქრობ. ,,გმადლობ,” – ვეუბნები და თვალს ვუსწორებ. არ უთქვამს რომ მოვწონვარ. არც რომ ვუყვარვარ ის. მერე რა. სიტყვას ნაკლები მნიშვნელობა აქვს. გამოხატავს! ვფიქრობ და ვუფიქრდები – გამოხატავს?
ამ დროს ლოყაზე მკოცნის. მერე ტუჩის კუთხეში, თვალებს ვხუჭავ. პირს ვაღებ. პირველია. მიუხედავად იმისა, რომ მეგონა თუ არ მიყვარდა გული ამერეოდა, არ ამრევია. მსიამოვნებს. მიკვირს. გული მიცემს. ხელს მაისურსა და პიჯაკს შორის მიყოფს და წელზე მხვევს. შემთხვევით კბილებს ერთმანეთზე ვახლით. არ ვიმჩნევთ ამ ხმას. რამდენიმე წუთში ვჩერდებით. თვალებს ვახელ. მიყურებს. ელამია. პირში მისი დიროლის გემოს მრჩება. მწარეა, პიტნის. ვიღაც კარს გვიღებს. ანდროს რაღაცას ეკითხება და მშრალად მესალმება. ვესალმები.
გადის. ,,თუ გინდა კარი დავკეტოთ,” – მეუბნება ანდრო. ,,არ მინდა,” – ვეუბნები. ისევ მოდის და მკოცნის. ამჯერად ცოტა ხანს გრძელდება. გული ამოვარდნაზე მაქვს. გრძნობს და გულზე ხელს მადებს. გული თორმეტ წლამდე იყო. ახლა მკერდია, მართალია პატარა, მაგრამ მაინც მკერდი. პულსი უფრო მიჩქარდება დ ახელს ვაღებინებ. მკოცნის. არარ ვკოცნი. ,,ნათლიაჩემი უნდა მოვიდეს, საუკუნეა არ მინახავს,” – ვეუბნები და მოვდივარ. თარხნიშვილზე ვეშვებით. ტროტუარის არარსებობის გამო გვერდიგვერდ არ მივდივართ. მე წინ ვარ. ის უკან. უცებ უკნიდან წელზე ხელს მხვევს და მარცხნივ მწევს. მანქანამ ჩაიქროლა. უკან ვიხედები. ვიღიმები და ვთხოვ, რომ სტუდიაში დაბრუნდეს. მიჯერებს.
სახლში მივდივარ. სიცხე მაქვს. სისულელებს მწერს. ,,მანდ რომ ვიყო გაგათბობდი”; ,,შენი ტუჩების სითბოს ახლაც ვგრძნობ”. ვერ ხვდება რა უნდა მითხრას. ვემშვიდობები და ვიძინებ.
ორი დღის შემდეგ მირეკავს. მანმადე არ მწერს. არ ვწერ. ,,ელე, ტელევიზიასთან გამოხვალ?” მგონია ტელევიზიასთან ვხვდებით და მერე სადმე გავივლით. ვთანხმდები. ,,გამოვალ”. ერთ საათში მზად ვარ. ყავისფერი ,,იუბკა” მაცვია, ფეხზე დაბალძირიანი ფეხსაცმელი, თმა კულულებად, როგორც მაქვს, ბუნებრივად. სახეზე ოდნავ მუქი ტონალური მისვია თხლად. კმაყოფილი ვარ საკუთარი თავით. ტელევიზიასთან ვხვდები. თეთრი პერანგი აცვია და წუწუნებს, რომ სადღაც შეუმჩნეველი ლაქა აქვს და გამოცვლას ვერ ახერხებს. არ მსიამოვნებს არც წუწუნი, არც მისი პეწიანობა. ტელევიზიის გვერდით შენობისკენ მივყავარ. ,,მანდ რა გვინდა?” – მიკვირს. ,,მე ხო რეჟისორის ასისტენტი ვარ,” – თავს არ ვუქნევ თითქოს ვიცოდი. არ ვიცოდი. ,,გადაღება გვაქვს,” – რაღაც ტელეგადაცემას მისახელებს, – ,,რვა საათზე”, – ახლა ხუთია. ,,კარგი რა,” – ვაპროტესტებ. ,,მაშინ გავისეირნოთ”, მივსეირნობთ ტელევიზიასა და ამ შენობას შორის. არასასეირნო ადგილია. არაფერს ვეკითხები. ვუცდი, რომ მეტყვის რაღაცას მაინც, რასაც ველოდები. ,,დაჯექი,” – მეუბნება. ძირს ასფალტია და ხმელი ფოთლები ყრა. არ ვჯდები. თვითონ ჯდება ფეხებმოკეცილი. ვუყურებ. რა უნდა ვერ ვხვდები. ,,წავიდეთ რა,” – ვეუბნები. ,,დაჯექი რა, ცოტა ხანს,” – დგება, – ,,თორე მე დაგსვამ,” – ხელში მიყვანს და ისევ ჯდება. ასფალტზე ვეშვებით. მკოცნის. ვკოცნი. ხელს მუხლზე მადებს. არ მსიამოვნებს. ვდგები და მივდივარ. ვერ ხვდება რა მეწყინა. რა მინდა საერთოდ. რა არ მესიამოვნა. რაზე ვბრაზობ. მივდივარ სახლში და მთელი დღის განმავლობაში ცუდ ხასიათზე ვარ. ღამით ვბედავ და ვწერ სამ თუ ოთხ შეტყობინებას (სათქმელი დიდი იყო), რომ მე არ ვარ ადამიანი, რომელსაც მარტო ფიზიკური სიახლოვე რამეში არგია და ა.შ. მოკლედ, ვთხოვე, რომ გველაპარაკა. სულ – არა, ხანდახან, მაგრამ გველაპარაკა.
ორიოდე თვე არაფერი ისმის მისგან. ვერ მივხვდი რა მოხდა. ბევრი ვიფიქრე. მერე რომ გადავხარშე მეგობრებს მოვუყევი. ამიხსნეს.
ორი თვის შემდეგ მომდის message. ,,ელე, მაპატიე, არ მინდოდა ასე გამოსულიყო, შევცდი…” ,,დავაი რა,” – ვწერ.
24.10.2009
